Soep van de Week in het StamCafé

[Liveblog oorlog Iran hier], [Liveblog Lale Gül vs Dennis Schouten hier]

Er wordt veel gekankerd op de NPO en op de publieke omroep maar ik koester warme herinneringen aan een paar epische naaktscènes die mijn tragische jeugd op de Veluwe verlichtten. Sapperdefapfap! Daar ben en blijf ik de vaderlandse treurbuis eeuwig dankbaar voor. Ik kom hier zo op terug, maar eerst naar de orde en de waan van de dag. Studio Ego, de nieuwe pageturner van vriend van de show Mark Koster, sloeg in als een bom en de goede man was de afgelopen dagen niet van de beeldbuis en uit de diverse krantjes te slaan. 

Ik deed maar al te graag mee aan deze hype en sprak Mark voor de deftige en gezaghebbende HP/De Tijd. Het interview staat achter een betaalmuur, dus daarom hier gratis een fijne kwoot: “Mensen die al twintig jaar op dezelfde plek zitten en daar niet meer weg te krijgen zijn. En hoe kleiner het systeem wordt, hoe groter het zich voordoet. Een beetje zoals het Romeinse Rijk in verval: de realiteit krimpt, maar de pretentie groeit. Mijn indruk is dan ook: de publieke omroep is een systeem dat eigenlijk al dood is, maar dat zelf nog niet doorheeft. Een kip zonder kop die nog even doorrent. Een parallelle wereld die blijft voortbestaan, terwijl de rest al lang is veranderd. En toch gaat er elk jaar weer een miljard naartoe. Dan denk ik wel eens: geef ze anderhalf miljard, maar hef de boel op. Maar dat zullen ze nooit doen, daarvoor is het systeem te gesloten. Te bang om zichzelf op te heffen. Kijk naar iemand als Ronald Plasterk — die genoot er zichtbaar van om met een omroep verbonden te zijn. Dat geeft status. Een eigen platform, een eigen stem.“ 

Eén passage uit het boek blijft onbelicht, en wel het huiveringwekkende relaas van zijn ontmoeting met Frederieke Leeflang. De voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Publieke Omroep probeert hem op gluiperige wijze - geheel passend bij de NPO-cultuur - een #metoo aan zijn broek te smeren.

Soep van de week (hierrr liveblog Iran)

Een ronkende necrologie op Rijnmond afgelopen week: In zijn woonplaats Schiedam is Jack Kerklaan overleden. De kleurrijke verslaggever, die bijna vanaf het begin bij Radio Rijnmond werkte, was al een paar jaar ziek. “In de tuin van het leven is humor de mest”, vond Jack. En daar hield hij zich aan, tot op het laatst. “Stukken slechter, dank je”, antwoordde Jack de laatste tijd als je vroeg hoe het met hem ging. Hij had prostaatkanker en die was uitgezaaid. De oncoloog had hem in 2022 nog een jaar of vijf gegeven. Plots had Jack zelf nodig wat hij mensen aan het einde van een interview vaak wenste: onbeperkt sterkte. Medelijden? Daar zat hij niet op te wachten. Het naderende onheil en de bijbehorende emoties hield hij met grappen en grollen op afstand. Het leven is net een schaal met bitterballen, vond Jack. “Op het laatst blijft er altijd eentje steenkoud liggen.”

De laatste keer dat ik hem zag, was tijdens het Rotterdamse Bullebal in jazztent Bird, op vrijdag 10 maart 2023. Jack was als speciale gast uitgenodigd en werd aangekondigd als de gevreesde programmamaker en presentator, de Razende-Motor-Reporter van RTV Rijnmond, Journautist de Tourette! De schrik van Katendrecht met de gerste roddels & achterklap uit Rotjeknor!

Jack liep al op krukken en met vereende krachten wisten we hem het podium op te trekken, waarna hij op zijn vertrouwde manier losbarstte. Hij bombardeerde mij in de coulissen met de ene na de andere oneliner. Zo vertelde hij mij dat toen hij hoorde dat hij nog hooguit vijf jaar te leven had, tegen de oncoloog zei: godverdomme, zo lang nog?

Nou, ik had weer heel wat uit te leggen aan moeder de vrouw nadat zij het fraaie epistel van mijn lieve collega Spartacus had gelezen. Die verwees naar een interview van Michiel Lieuwma met het fenomeen Leendert Vooijce.

Leendert zegt tegen Michiel dat hij denkt dat ik verliefd op hem ben en Spartacus schrijft vervolgens: "Iedereen die Arthur ooit ontmoet heeft gelooft dit verhaal meteen."

Deze schalkse insinuatie van mijn gewaardeerde collega moet voor de reaguurders als een donderslag bij heldere hemel zijn gekomen, want in hun ogen ben ik immers het boegbeeld van heteroseksuele viriliteit: de generaal van Heutsz, de Raymond Westerling en de Andrew Tate van de vaderlandse journalistiek.

Ik heb inderdaad een zwak voor Leendert. Hij komt uit een christelijke vissersfamilie in Katwijk en zulks schept een natuurlijke band, want ik groeide op in het verstikkende zwartenkousenkerkmilieu van de Veluwe. Ede is het Katwijk van Gelderland. Leendert had ook kunnen eindigen als Dirk Kuyt, die veel nichteriger is dan zijn dorpsgenoot. Bij Kuyt moet ik altijd denken aan de totaal verbouwde Liberace, alleen had die sjiekere, betere smaak qua muziek, kleding en vriendinnen.